زبان

سخني گهربار از شيخ بهايي آدمي اگر پيامبر هم باشد، از زبان مردم آسوده نيست زيرا: اگر بسيار کار کند، ميگويند احمق است؛ اگر کم کار کند، مي گويند تنبل است؛ اگر بخشش کند، ميگويند افراط ميکند؛ اگر جمع گرا باشد، ميگويند بخيل است؛ اگر ساکت و خاموش باشد، ميگويند لال است؛ اگر زبان آوري کند، مبگويند ورٌاج و پرگوست؛ اگر روزه برآرد و شب ها نماز بخواند، ميگويند رياکار است؛ و اگر نکند، ميگويند کافر است و بي دين؛ لذا نبايد بر حمد و ثناي مردم اعتنا کرد